در زمان عیسى بن مریم علیه السلام ، زنى بود صالحه عابده ، چون وقت نماز مى شد، هر كارى كه داشت مى گذاشت و به نماز و طاعت مشغول مى شد روزى نان مى پخت ، مؤذن بانگ كرد، نان پختن رها كرد و به نماز مشغول گشت چون در نماز ایستاد، شیطان در وى وسوسه كرد: تا تو از نماز فارغ شوى نان همه سوخته شود. زن به دل جواب داد:
اگر همه نان بسوزد بهتر كه روز قیامت تنم به آتش دوزخ بسوزد. دیگر بار شیطان وسوسه كرد كه : پسرت در تنور افتاد و سوخته شد. زن در دل جواب داد: اگر خداى تعالى قضا كرده است كه من نماز كنم و پسر مرا به آتش ‍ بسوزاند من به قضاى خداى تعالى راضى گشتم و از نماز دست برندارم كه اللّه تعالى فرزند را نگاه دارد از آتش .
شوهرِ زن از درِ خانه در آمد، زن را دید در نماز، نان را در تنور به جاى خویش دید نسوخته و فرزند را دید در آتش بازى مى كند و یك تار موى از او كم نشده و آتش به قدرت خداى عزّوجلّ بر وى بوستان گشته .
چون زن از نماز فارغ گشت شوهر دست او را گرفت و نزدیك تنور آورد و در تنور نگریست ، فرزند را دید به سلامت و نان به سلامت هیچ بریان نشده ، تعجّب كرد و شكر بارى تعالى كرد و زن سجده شكر بجا آورد خداى عزّوجلّ را. شوهر فرزند را برداشت و به نزدیك عیسى علیه السلام برد و حال قصه با وى بگفت : عیسى علیه السلام گفت : برو از این زن بپرس تا چه معاملت كرده است و چه سرّ دارد از خداى ؟
اگرچه این كرامت اگر براى مردان بود، او را وحى مى آمد و جبرئیل براى وى وحى مى آورد.
شوهر پیش زن آمد و از معالمتِ وى پرسید. زن جواب داد: كار آخرت پیش ‍ گرفتم و كار دنیا را بازپس داشتم و دیگر تا من عاقلم هرگز بى طهارت ننشستم الا در حال زنان ، و دیگر اگر هزار كار در دست داشتم چون بانگ نماز بشنیدم همه كارها به جاى رها كردم و به نماز مشغول گشتم و دیگر هر كه با ما جفا كرد و دشنام داد، كین و عداوت وى در دل نداشتم و او را جواب ندادم و كار خویش با خداى خویش افكندم و به قضاى خداى تعالى راضى شدم و فرمان خداى را تعظیم داشتم و بر خلق وى رحمت كردم و سائل را هرگز باز نگردانیدم اگر اندك و اگر بسیار بودى بدادمى و دیگر نماز شب و نماز چاشت ^(*) رها نكردمى ، عیسى علیه السلام گفت : اگر این زن مرد بودى پیامبر گشتى

* : نماز جاشت یا صلاة الضُّحى ، یكى از نمازهاى اوّل روز است كه بعد از بلند شدن آفتاب مقدار ربع آسمان تا انتصاف آن گزارند.
(مراجعه شود به : فرهنگ معین ، بخش دوّم ، تركیبات خارجى ، صلاة الضّحى ).

حضرت آیت الله ناصری چند سال پیش در سخنرانی اینگونه فرموده بودند:
برادران‌! این‌ زمانی‌ که‌ ما در آن‌ قرار گرفته‌ایم‌ زمان‌ بسیار مشکلی‌ است‌. مشکلات‌ زیاد است‌ و روز به‌ روز هم‌ این‌ مشکلات‌ اضافه‌ می‌شود. چرا؟ به‌ واسطه‌ای‌ که‌ من‌ مکرر از بزرگان‌ شنیده‌ام‌؛ فرج‌ حضرت‌ بقیة‌الله، روحی‌له‌الفداء، خیلی‌ نزدیک‌ است‌ و هر مقداری‌ که‌ که‌ انسان‌ به‌ فرج‌ نزدیک‌تر شود، مشکلات‌ زیادتر می‌شود تا بیرونی‌ها بیرون‌ بروند. امیرالمؤمنین‌(ع‌) در نهج‌البلاغه‌ می‌فرمایند: «والذی‌ بعثه‌ بالحقّ نبّیاً لتبلبلنّ بلبلة‌ و لتغربلّن‌ غربلة‌ بل‌ یستخرج‌ من‌ الغربال‌ خلق‌ کثیر»؛ قسم‌ به‌ ذات‌ احدیت‌ که‌ نبی‌اکرم‌ را به‌ حق‌ برانگیخت‌، در آخرالزمان‌ مردم‌ امتحان‌ می‌شوند. امتحان‌ شدید. این‌ گندم‌ها را دیده‌اید که‌ پاک‌ می‌کنند؟ در غربال‌ پاک‌ می‌کنند و بلند می‌کنند و بر هم‌ می‌زنند. خاک‌ها و کثافت‌هایش‌ می‌ریزد و کاه‌هایش‌ یک‌ طرف‌ می‌رود. حضرت‌ می‌فرماید: به‌ قدری‌ امتحانات‌ شدید می‌شود و مردم‌ غربال‌ می‌شوند که‌ اشخاص‌ بزرگ‌ بزرگ‌ از توی‌ غربال‌ می‌افتند پایین‌ و یک‌ اشخاص‌ خاصّ مؤمن‌ خالص‌ در غربال‌ می‌مانند. «یستَخرفج‌ من‌ الغربال‌ خلقٌ کثیر»؛ عده‌ زیادی‌ از غربال‌ می‌ریزند. امتحان‌ است‌ برادر من‌. مبادا که‌ شیطان‌ ما را فریب‌ بدهد. مبادا که‌ هوای‌ نفس‌ بر ما غالب‌ شود. مشکلات‌ را تحمل‌ کن‌. شما نگاه‌ کن‌ طلا که‌ به‌ این‌ قیمت‌ است‌ می‌دانید چقدر زحمت‌ و چقدر ناراحتی‌ها را تحمل‌ کرده‌ است‌ تا به‌ این‌ قیمت‌ رسیده‌؟ سنگی‌ که‌ بیشتر نبود. توی‌ کوره‌ آن‌ را گذاشتند. چقدر حرارت‌ و آتش‌ فشار به‌ آن‌ آورد. آنقدر چکش‌ توی‌ سر و مغز آن‌ خورده‌ است‌. آنقدر تحت‌ فشار قرار گذاشته‌ تا حالا یک‌ سکه‌ شده‌ و حالا این‌ مبلغ‌ قیمت‌ پیدا کرده‌ یا دست‌بند شده‌ یا سینه‌ریز شده‌ است‌. خیلی‌ فشار را تحمل‌ کرده‌ تا به‌ این‌ درجه‌ رسیده‌ است‌.

به یك پیرمرد گفتم: آقا شما نمی دانید قبر بابای من كجاست؟
پیرمرد لبخندی زد و گفت: برو پیش مادرت دختر كوچولو الان گم می شی ها.

از یك دختره كه قدش از من بلندتر بود پرسیدم .

گفت : اسمش چیه؟ 
گفتم: شهید بابا.  خندید و گفت: اسم اصلی شهید بابا چیه؟ 
گفتم: نمی دانم. 

خیلی گشتم ولی هر كاری كردم نتوانستم قبرش را پیدا كنم هوا داشت كم كم تاریك می شد.خیلی ترسیدم.

با ناراحتی كنار یك قبر ایستادم و گل ها را روی آن گذاشتم و گفتم: عمو شهید من این گلها را برای بابام آورده بودم ولی قبرش را پیدا نكردم تو این ها را به بابام بده.

گریه كنان به سوی خانه دویدم. مادرم گفت: چی شده دخترم من هم تمام ماجرا را برای مادرم تعریف كردم .

 مادرم كلی خندید و گفت: حتماً گل ها به دست بابات می رسد.

شب كه خوابیدم در خواب دیدم كه بابا در حالی كه گل های مرا در دستش دارد كنار یك چشمه آب نشسته و عمو شهید هم در نزدیكی او دارد نماز می خواند. من هم چند قدم آن طرف تر از آنها داشتم گل می چیدم كه بابام مرا

صدا زد و گفت: باز هم داری برای بابا گل می چینی؟

وقتی از خواب بیدار شدم ماجرا را برای مادرم تعریف كردم.

مادرم گفت: این دفعه كه به قبرستان رفتیم برای همه قبرها گل ببر.

بعد از آن من روی همه قبرها گل گذاشتم.

_{^{در كتاب فرج بعد الشدة حكایت ذیل را نقل نموده كه راهبى در بلاد مصر شهرت یافت كه او صاحب مكاشفه است ، عالمى از علماى مسلمین خیال كرد كه این راهب ، مسلمین را از دین اسلام خارج مى كند پیش خود گفت خوب است او را بكشم كاردى را مسموم كرده آمد به در خانه راهب ، در را زد راهب گفت : كارد را بینداز، اى عالم مسلمین داخل شو، آن عالم كارد را انداخت و داخل شد، و گفت : اى راهب این نور مكاشفه از چه جهت به تو ظاهر گشته ، راهب گفت : به خاطر مخالفت با هواى نفس ، عالم به او گفت : آیا اسلام را قبول مى كنى ؟ راهب گفت : بلى ،((اشهد ان لااله الاالله و ان محمدا رسول الله))عالم گفت : چه چیز تو را به مسلمانى وادار نمود؟ راهب گفت : اسلام را بر نفس خودم عرضه كردم نفسم مخالفت كرد من هم با نفسم مخالفت كردم و اسلام را قبول كردم چون من به این مقام نرسیدم جز به مخالفت با نفسم.}}

من شـهـیـدان را کجا پیدا کنم ؟

‎ ‎من کجا این عقده ها را وا کنم ؟‎

بـغـض را نـشکن اگر اهـل دلـی

‎ ‎آه تا کی از شـهـیـدان غافلی ؟‎!

شوق رفـتـن را دل مـن سر نبرد

حـیـف‎ ‎مـا را تـرکـشـی آخـر نبرد‎

دوستان رفـتند و تـنـها مانـده ام‎ ‎‏

‎ ‎آه مــن از کــاروان جــامــانـده ام

Powered By
  BLOGFA.COM